|
Vrijdag 8 juli
Dat vertrek was weerom chaotisch. Kyra verdronk "nearly" in ons vijvertje en was er op de vertrekdag nog niet bovenop. En ik had na 5 maanden verwoed zoeken naar een nieuwe job onverhoopt twee sollicitatiegesprekken waarvan het laatste nog enkele uren voor ons vertrek plaats had.
Gelukkig konden we rekenen op Omé om een paar dagen te komen "dogsitten" en op een paar heel goede vrienden om ze naderhand naar het hondenhotel te brengen.
Rond 15u vertrokken we dus effectief voor een eerste rit van 200km naar Luxemburg. Camping Fuussekaul (Vossehol) heeft een heel sterke Marketing Manager aan boord. Je kan geen toeristisch magazine openslaan of je vindt er aantrekkelijke reclame voor deze camping annex camperplaats.
 Na een vlotte tocht rijden we het hol van de vos binnen. De gevoelens zijn gemengd : het is een prachtige camperplaats. Een voorbeeld van hoe het kan én eigenlijk moet qua aanleg. Alleen is de ligging niet echt (écht niet) idyllisch te noemen. De camperplaats is van de camping gescheiden door een frituur, een delhaize en uiteindelijk een nationale baan. Niks vakantiegevoel met andere woorden. Maar qua doorgangscamperplaats zeer geschikt. We slaan een fritje in en pitten zalig.
camperplaats 13€
Zaterdag 9 juli
Ik heb een rit van zo'n 650km gepland die ons ergens tussen Munich en Salzburg moet brengen. Idealiter tot net voor de Oostenrijkse grens in Piding.
Ook nu verloopt de rit op een paar omleidingen na probleemloos. In de vooravond rijden we dan ook van de autosnelweg af, de Salzburger bergen in,  op zoek naar "Bauernhof Kochhof", waar 3 plaatsen zouden zijn voor campers. Die zijn er ook. We melden ons aan, rijden het erf op, en zetten ons op een plaatsje . Beneden zijn er douches, speciaal voor de campergasten. Electriciteit en water zijn, net als het ongelooflijk spectaculaire zicht op het omringende gebergte, in de 13€ inbegrepen. Dit is een zalige plek.
camperplaats : 13€
Zondag 10 juli
Slecht 250km scheiden ons van Bled, onze eerste bestemming. 200km daarvan lopen over Oostenrijks grondgebied. Belust op snelle winst heeft dit land beslist dat campers van +3,5T evenveel autowegtol moeten ophoesten als een andere "vracht"wagen. Om één en ander in goede banen te leiden hebben ze daarvoor de "go-box" uitgevonden. Die hadden we de vorige dag al gekocht en gevuld met 12000 eurocenten. We betalen dus een dikke 30 cent per kilomer om dit onooglijke land te doorkruisen. De Tauern én Karawankentunnel zijn gelukkig wel in de prijs inbegrepen. Ook hier gelukkig geen files. Tom X2 stuurt ons voor Bled van de autosnelweg en meteen via kronkelwegeltjes de bergflank op en een paar onooglijke dorpjes door. De laatste kilometer gaat naar beneden en we zien het helblauwe meer van Bled opduiken. Eenmaal beneden zijn we meteen aan de ingang van de camping waar het razenddruk is.
De VKT-ers worden verwacht door de receptie en middels een kaartje worden  we naar de groep geleid. Een paar andere deelnemers zijn al eerder aangekomen, maar we vinden nog vrij vlot een plaatsje in de schaduw op één van de drie voor ons gereserveerde velden. Dat wil zeggen : de derde keuze is de goede :-)
We maken kort kennis met de reeds aanwezige deelnemers, eten wat en gaan meteen het water van het meer uitproberen. Zalig. De watertemperatuur ligt rond de 24°C ! We drogen op op de ligweide bij de camping en slaan het komen en gaan van strand-en campinggasten gade. Het blijft een drukte van jewelste.
Om 19.00u worden we verwacht voor een welkomstdrink. Op een behoorlijk schoolse wijze (met nummer één : X en Y, met nummer 14 : Peter en Ingrid...) worden we allemaal numeriek welkom geheten door Gaston, de groepsvoorganger en zijn echtgenote Louisa. Het programma voor de volgende dagen wordt besproken . Dat wil zeggen : de beknopte informatie in de brochure wordt dunnetjes herhaald en we krijgen strikte orders met betrekking tot de uren en de plaatsen waarop we de volgende dagen verwacht worden.
Zo snel als mogelijk houden we het voor bekeken en na het avondmaal en wat lezen kruipen we onder de wol.
120€ Go box
Maandag 11 juli
Het programma en Gaston hadden aanbevolen om 's ochtends de watervallen van Slap Pericnik te bezoeken, op zo'n 30km van de camping. Tom X2 deed aardig zijn werk en leidde ons langs indrukwekkende landschappen naar de weg tot de watervallen. Althans : dat hoopten we. Er was ons immers verteld dat het even lopen was tot de watervallen en dat de weg tot de parking een goede weg was. We waren een onooglijk kleine parking voorbijgereden die plaats bood aan een tweetal wagens, maar zeker niet aan campers, en bevonden ons nu al een paar km op een kiezelwegje "in the middle of nowhere". Eén van de VKT-ers kwam ons tegemoet gereden en wist ons te melden dat hij tot een paar kilometer verder ook niets had ontdekt. Wat nu ? Met veel moeite vonden we een plekje waar hij ons kon passeren en met nog meer moeite maakten we verderop ook rechtsomkeer. Zo'n 500m verderop botsten we echter op een plaatselijke vrachtwagen. Van passeren was er geen sprake. We vroegen de brave chauffeur waar in 's hemelsnaam die waterval was. Toch een paar kilometer verderop zo bleek. Maar wel in de oorspronkelijke richting. Dus inderdaad : weerom met heel veel moeite rechtsomkeer maken, de  vrachtwagen zo gauw mogelijk laten passeren (millimeterwerk) en hem dan netjes volgen. Tot op de plek waar we een paar campers zagen staan van moedigen die al even hopeloos ronddwalend toch deze plaats hadden gevonden.
Bon, de wandeltocht naar de waterval was kort en krachtig.
Eigenlijk zijn er twee watervallen. De hoger gelegen heeft een verval van 16m, de lager gelegen een val van 52m. Dit spectaculaire gebeuren was voor ons voldoende. De twee geocaches in de buurt vonden we niet. De tocht had al behoorlijk wat energie gekost. Langs achter de waterval begonnen we aan de terugtocht. Een koffie pepte ons op voor het volgende bezoek.
In h'et 47km verder gelegen skioord Kranjska Gora zouden we de hoogste skischans ter wereld bezoeken vooraleer door te rijden over de Vrsic pas  (1561m) naar Dom Trenta. Zo luidden toch de instructies van de vorige dag. Aangekomen in Kranjska Gora, inderdaad een mooi skidorp, bleken we nog zo'n 10km verder te moeten doorrijden voor de kamikazebaan, Planika genoemd in het Sloveens. Indrukwekkend, zeker de moeite waard van het bezoek. Vaut le détour zou Michelin zeggen. Inmiddels was het rond 13.00u en dus tijd voor de lunch die we in de schaduw van de schans verorberden.
Eigenlijk hadden we zin in een middagdutje, maar om 14u30 stipt werden we aan de andere kant van de Vrsic-pas verwacht voor een bezoek aan het plaatselijke museum. Volgens Gaston was de Vrsic-pas een zeer goed berijdbare baan, en dus kon het geen probleem zijn om de 45km in een uurtje af  te leggen met ondertussen een kort bezoek aan de Russische kapel.
De "goed berijdbare baan" bleek wel zo'n 40 haarspeldbochten te hebben en u mag er gemakkelijkheidshalve van uitgaan dat dit woord hier uitgevonden is. Zelden heb ik zo geconcentreerd moeten rijden, met risico voor lijf, leden, bumper en carrosserie.
 Omdat de tijd snel vorderde maar de afgelegde kilometers niet, moesten we vrijwel alle prachtige uitzichtpunten links en rechts laten liggen. Tot onze grote frustratie. We zagen de hele weg ook geen enkele aanduiding staan naar Dom Trenta en Tom X2 liet het (voor één keer enigszins begrijpelijk) volledig afweten. Het was dus al 14u30 toen we eindelijk de bijna 1000meter (!!!) waren gestegen tot het hoogste punt van de Vrsis pas (1565m)en we hadden er geen enkel idee van of we wel degelijk op de goede weg waren en al evenmin wisten we hoe ver het dan wel nog zou zijn tot Dom Trenta...
Na een very very near miss met een motorrijder én tegenligger bereikte de stress dan ook een hoogtepunt. Vakantie ? Waar ? Wanneer ??
Ondertussen waren we als gek beginnen afdalen en zo'n 10km verderop kwamen we tot onze héééél grote opluchting toch een bordje Trenta tegen. Ondanks het feit dat we Gaston gebeld hadden (althans : we kregen zijn voicemail..)  waren de anderen al bezig met het bezoek. Halsoverkop, overstuur en slecht gezind sloten we aan voor een bezoek aan dit museum waar we als interessantste wetenswaardigheden meekregen dat er een mens was die zijn onderkaak verloor aan een beer en toch verder leefde op vloeibaar voedsel en dat er in Trenta een eigen manier van rekenen bestond. We waren doodop en de terugweg moest nog starten.
De museumgids moet gezien hebben dat een aantal onder ons ternauwernood de rit over de Vrsic pas hadden overleefd, en verbaasde zich erover dat we zo gereden waren daar er een makkelijker route bestond over een bergpas door het nabijgelegen Italië. We informeerden ons terdege en met vier andere VKT-ers vatten we de calvarieterugtocht aan.
 De rit bracht ons langs de prachtige loop van de Socarivier. Hier en daar hielden we een spoedstop bij een mooi plekje, maar de tientallen geocaches moesten we links laten liggen. In een wijde boog reden we langs Italië terug naar...inderdaad...Kransjka Gora en voorbij de skischans die wij, het voorgeschreven programma respecterend, deze middag als enigen hadden bezocht.
Niet dat er tijd was om daar nu nog even halt te houden. Het was immers ook een rit tegen de tijd aan een hels tempo, want stipt om 19.00u werden we verwacht voor een gemeenschappelijk avondmaal in het campingrestaurant.
Uitgeput kwamen we rond 18u40 aan op de camping met de vier andere campers in ons kielzog. We waren nog niet de laatsten. Snel snel namen we een douche (onze zweetgeur moet uren in het rond ruikbaar geweest zijn) en om 19.00u stipt gingen we onderweg naar het restaurant....waar we niemand van de groep zagen.
Naderhand bleek dat Gaston het diner een half uur had uitgesteld maar de bewoners van het derde veld daarvan was vergeten te verwittigen. Needless to say dat dit niet echt van die aard was om het humeur te verbeteren na zijn verkeerde en gebrekkige uitleg over de route, de wegen, de afstanden en de barslechte timing...vooral niet wanneer voor het diner nog eens een telling begon...
Gelukkig was het diner zelf uitermate genietbaar. Na de onvermijdelijke heildronk op de vlaamse nationale feestdag, bleek de prosciut heerlijk, de mixed grill overdadig en het appeltaartje een zoete afsluiter. Dit alles werd bezegend door twee halve liters plaatselijk bier en een druppeltje rodevruchtenalcohol, en toen waren we klaar om afgevoerd te worden naar ons bedje in de camper.
Dinsdag 12 juli
We worden om 09.00u (stipt !) aan de receptie verwacht voor een busuitstap naar de stadjes Kropa, Kranj en Skofja Loka en een veldhospitaal van het partizanenleger.
Na de blijkbaar onvermijdelijke troepentelling (n° 1, n°2...) stappen we aan boord van een comfortabele bus en gaan op weg.
 Kropa heeft een eeuwenlange traditie van siersmeedkunst. We lopen langs de onaantrekkelijke hoofdstraat van het dorp en gaan het (zeer) plaatselijke museum binnen. Een uitstekende gidse maakt het weinige dat er te zien en te beleven valt toch interessant.  Wat, naast een speciaal type spijkers, Kropa nu zo speciaal maakt als ijzerwaren-bevoorrader is ons toch niet zo duidelijk. Een aansluitende korte wandeling door het dorp maakt ons al evenmin erg enthousiast : inderdaad ieder huis is op één of andere manier voorzien van een "ijzeren" versiersel, maar veel sier is er aan deze smeedkunst niet. Tenzij u dit kunst noemt =>
 We rijden verder naar Kranj, een grotere stad met ca 35.000 inwoners. Volgens het boekje ademen de gebouwen nog steeds de sfeer van de Oostenrijks-Hongaarse periode. Het enige wat wij inademen is de geur van een volkomen oninteressante hoofdstraat met een paar volkomen oninteressante gebouwen en kerken en een heleboel industrie errond die veel manifester aanwezig is dan enige vorm van gotiek of barok. Wanneer de ontgoocheling duidelijk van ons aller gezichten af te lezen valt, laat de gidse zich in een onbewaakt moment ontvallen dat ze zelf ook niet begrijpt waarom we absoluut deze stad wilden bezoeken. Wie ? Wij ?
 We zouden tijd krijgen om iets te gaan eten in Kranj, althans dat was ons verteld door Gaston. Die tijd bleek een kleine 40'. Wij snel snel op zoek naar een eettent en tot onze verbazing vinden we een redelijk idyllisch plekje boven de kloof waardoorheen één of andere rivier stroomt. De pizza's kwamen (gelukkig) zeer snel en waren SUPERlekker. Alleen : er restte ons amper een kwartiertje om deze binnen te zwelgen, wat gezien de omvang van de pizza absoluut onmogelijk was. Met een wrang gevoel in onze maag en ontevredenheid over deze volkomen nutteloze halte en het té krappe tijdsbestek, haastten we ons terug naar de busstop....waar Gaston en een beperkt gevolg op hun gemakje een kwartier te laat aankomen om met een beate glimlach aan boord te gaan. Ik kon het me niet laten en gaf hem openlijk de keuze : of hij voorzag voortaan een meer realistisch tijdsbestek waar hij zich zelf dan ook aan hield, of ik zag me ook in geen enkele mate meer gebonden aan welke afspraak dan ook. Een antwoord, commentaar of voorstel volgde er zoals verwacht niet.
Tijdens de rit van bijna anderhalf uur naar Frajna Bolnica, het partizanenhospitaal, rijden we voorbij Skofja Loka. De gidse meldt ons dat er een zeer interessant museum is in dit middeleeuwse stadje en dat we op de terugweg hier halt zullen houden.
 Maar eerst is Franja Bolnica dus aan de beurt. Tijdens de tweede wereldoorlog werd hier door partizanen op het einde van een onherbergzame kloof een goed uitgerust hospitaal gevestigd in een twaalftal houten barakken, tussen de rotsen, naast en boven de rivier. Een aantal jaren geleden sleurde de rivier alle gebouwen (op één na) en alle originele materialen met zich mee. Recent werden alle barakken opnieuw opgebouwd en ingericht. Het lijken net grote in camouflagekleuren overschilderde tuinhuizen die zo uit de Hubo of Brico komen. Niettemin krijgen we een idee van hoe het leven hier moet geweest zijn voor de gewonden en de partizanen. We kunnen enkel bewondering hebben voor de edelmoedigheid waarvan velen hier getuigd hebben tegenover slachtoffers van een brutale oorlog, en dit ongeacht hun rang of nationaliteit. Maar om hier nu 2 x anderhalf uur voor in de bus te zitten...
Op de terugweg is er dus inderdaad een blitzbezoek aan Skofja Loka voorzien. Er is echter enkel tijd voor een korte speedmars, waarin de gidse toch haar best doet om de ondertussen erg vermoeide busreizigers te interesseren voor een zoveelste grauw gebouw, of voor een oude brug waarvan we niets zien omdat we er bovenop staan.
Maar....in de hoofdstraat vinden we ijsjes...de eigenaar van dit lokale winkeltje realiseert ongetwijfeld zijn maandomzet op één dag. Hij heeft er geen idee van hoeveel troost hij ons brengt...
Tijdens de laatste kilometers krijgt de gidse een verdiend applaus en zij dankt ons voor ons geduld, zeker, zo meldt zij nu openlijk, gezien het zeer vreemde programma dat ze niet vaak moet doen met andere groepen die meestal (sic) kiezen voor meer bekende (lees interessantere) bestemmingen.
Rond 19.00u komen we doodmoe terug aan op de camping. Van ons krijgen de gidse en de chauffeur een verdiende fooi. Van onze medereizigers krijgen ze niets.
Een plons in het meer hebben we verdiend. Meer lukt ook niet meer na deze nieuwe vermoeiende dag.
Woendag 13 juli
Gelukkig staat, na het groepsgeweld, vandaag een vrije dag op het programma.Eigenlijk hadden we een wandeling van een tiental kilometer gepland naar de naar verluid spectaculaire Vintgarkloof, maar ons verstand, ons lichaam en vooral de hitte houden ons tegen.
We lummelen wat rond onze camper, dalen af naar het meer, huren één mountainbike en ontplooien onze eigen vouwfiets. Daar gaan we voor een rondje langs het meer. Op ons tempo. Stoppend waar wij zin in hebben. Wat een verademing.
 Plekjes om te stoppen en een foto te nemen zijn er om de vijftig meter. De uitzichten op het eilandje en zijn kerkje, omringd door het diepblauwe water, zijn allemaal even adembenemend mooi.
Na een half uurtje peddelen komen we aan in het stadje. Even omhoog klimmen met de fiets tot aan het kerkje, en daar beginnen de trappen naar het kasteel.
 De toegang tot het kasteel is, naar Sloveense normen, behoorlijk duur : 8€
Daarvoor krijg je toegang tot een filmvoorstelling in het Sloveens, gratis toiletten, souvenirshops allerhande en een behoorlijk ingericht museum met voornamelijk replica van kleding, juwelen en gebruiksvoorwerpen daterend uit de verschillende periodes uit het lange bestaan van de burcht.
Maar, meer de moeite dan al de rest, krijg je hier een fenomenaal uitzicht op Bled, het meer en het omringende gebergte. Dit alleen al compenseert volkomen de kruisweg naar boven en de 8€ toegangsgeld.
Het is inmiddels middag en meer, tijd dus om voor de inwendige mens te zorgen. We zijn hier even buiten het toeristisch geëxploiteerde centrum en we installeren ons om een terras van wat nog het meest lijkt op een Oostenrijks chalet.
 We bestellen eerst 2 halve liters Union en daarna prosciut met aansluitend gevulde pastei met appel en witte koolsla. Dit alles begeleid door nogmaals 2 halve Unions en afgesloten met koffie. Heeeeeeerlijk voor de ronde som van 35€ ! Een eerste moment met een écht vakantiegevoel !
Met enige moeite vatten we de tweede helft van onze fietstocht aan. Opnieuw prachtige fotoplekjes met zicht op kasteel en eilandje. We kunnen er geen genoeg van krijgen. Tot we opnieuw aan de camping zijn. Het grasveld en het meer nodigen uit en meer moet dat niet zijn vandaag...Jammer genoeg is er een probleem met de vouwfiets...
Donderdag 14 juli
"Verplaatsing naar camping Pivka Jama in Postojna"
Zo staat het in het programmaboekje, en meer is er inderdaad niet voorzien.
Op het eerste zicht dus een zeer welkom bijna-rustdagje met een verplaatsing van een kleine 100km. We gaan eerst winkelen in de Mercator van Bled en tegen de middag komen we aan in Postojna. We zijn via de autosnelweg gereden, langs de hoofdstad Ljubljana en betalen behoorlijk wat Sloveense autowegentol (+-18€ enkele richting).
 We komen aan op Pivka Jama, een (naald)bosrijke, donkere camping. De voor ons voorziene "kampeer"plaatsen liggen op wat nog het meeste lijkt op een parking met kiezelstenen voor het zwembad van de camping. Omdat het duidelijk is dat er waarschijnlijk niet genoeg plaatsen zijn, zijn we blij dat we ons tot de eerste aankomelingen mogen regelen. We krijgen wel duidelijke instructies van Louisa : "joat er zien wa weinig ploatse, mor dan stellen we uns allemaal wa kleiner op hé, zoe dun wie da hie..."
En -mét het vingertje erbij- : "allemoal schuun oplijnen é". Ik kan het me niet laten en vraag of we op 2,25 of 2,50 meter uit mekaar moeten gaan staan, waarna ik de camper snel snel in een duister hoekje maar wel mét schaduw ga opstellen. Gaston is niet te zien.
Wat de uren daarop volgt is een pantomine van aankomende groepsleden waarvan de één een plaatsje in de schaduw wil en niet in de zon, de andere klaagt omdat hij met de bomen geen TV-ontvangst heeft, nog een andere één plaats moet delen met een Diets enzovoort enzovoort enzovoort... Heel eerlijk : ik zou ook absoluut niet gelukkig zijn met de meeste van de "kampeer"plaatsen en kan me dus wel wat inleven. Na een plons in het kleine en vrij koude zwembad waag ik het om een blik te werpen op de organisatie van het verdere programma. En een onbehaaglijk gevoel bekruipt me...daarover later meer.
Het betert niet met de parkeer/campeersituatie wanneer tegen de avond aan de plaatsen schaars worden en het gevecht om de vierkante decimeters intenser wordt, waarbij ook pogingen ondernomen worden door niet-groepsleden om onze gereserveerde parkingplaatsen te ontdubbelen. We zien dit alles aan vanuit ons donker maar rustig en goed beschermd hoekje in het bos.
Snel snel eten we wat, want om 19.00u volgt nog de obligate vergadering waar we onze marsinstructies voor de volgende dagen krijgen. De ruim geschonken wijn verzacht de zonder enig enthousiasme gegeven uitleg We blijven hangen en leren sommige andere deelnemers eindelijk wat beter kennen. Na een bezoek aan de propere maar zeeeeer ouderwetse sanitaire installaties (het lijkt wel of ze in de jaren zestig/zeventig gebouwd zijn voor een jongerenkamp à la Friday the 13th) wenkt het bedje.
Vrijdag 15 juli
Op onze camping (eigenlijk eronder) ligt een bekend grottenstelsel waarnaar de camping genoemd is : Pivka Jama. De volgens alle reisgidsen mooiste en in ieder geval bekendste grotten van Slovenië, de Postojna Jama, liggen op een boogscheut (+- 2km) van onze camping. De logica zou dus maken dat... maar neen : we rijden er voorbij wanneer we de rit van 40km aanvatten naar....andere grotten. Deze van Scocjanske. We besluiten om binnendoor te rijden om de dure tolwegen te vermijden.
Na een uurtje langs mooie landschappen bereiken we ons doel.
 Even de kleutertjes tellen (1 ? aanwezig !... 2 ? aanwezig !...), kaartjes uitdelen en we stappen naar deze grotten die ons zullen imponeren door hun grootsheid, eerder dan door hun schoonheid. Ik overleef zelfs moeiteloos de 47m hoge loopbrug over de rivier die een drie kilometer lange en 100m hoge "zaal" uitgeslepen heeft in de rotsbodem.Zoals gezegd : niet bijzonder mooi, maar wel indrukwekkend. De uitleg van de gidse ontsnapt ons grotendeels. Een groep van zo'n 150 mensen is overduidelijk té veel voor de onervaren studente (en voor de meeste andere gidsen waarschijnlijk ook trouwens).
 Bij de uitgang hebben we de keuze tussen wandelpad en lift. Sportief als we zijn kiezen we voor het wandelpad, dat ons doorheen het bladerdak uitzichten biedt op een prachtig landschap van kloven, meertjes en watervallen. Bovenaan worden we beloond met een zicht over de hele spectaculaire site.
Tijd om de 40km terug te rijden richting camping...en... er 10km voorbij, naar de Burcht van Predjama : Predjamska Grad. Deze keer -gezien de tijdsdruk- wel over de tolwegen. De teller tikt...
 Deze "Robin Hood" burcht bezoeken we ook met een gidse die toch wat schalkser uit de hoek komt. We zijn net te vroeg voor de Middeleeuwse feesten van dit weekend. De binnenrestauratie kan nauwelijks interessant of geslaagd genoemd worden, maar het bezoek aan deze "grotten-burcht" is toch de moeite.
Op de terugweg komen we onvermijdelijk opnieuw voorbij de Postojna grotten, maar besluiten dat het genoeg bezoeken waren voor vandaag en dat we genoeg centen uitgegeven hebben, jammer genoeg aan heen en weer rijden op de tolwegen.
We sluiten de dag af met een diner in het campingrestaurant dat overduidelijk ook ergens uit de jaren zestig-zeventig dateert : overal donker hout, oranje stoelen en vintage luchters. De prosciut hier lijkt uit de Lidl te komen, de gemengde vleesschotel voor twee is al te overdadig : 2 kalfslapjes, één schnitzel en één steak, met een even overdadige portie groenten en frietjes. Voor alle duidelijkeid : we hebben het over volledige stukken vlees en over een portie per persoon. Dat alles rijkelijk overgoten door een literfles lekkere lokale wijn . Fijnkost kan je dit niet noemen, maar meer dan correct voor de 40€ die we betalen wel.
Zaterdag 16 juli
 Om 09u45 worden we verwacht op de parking van het Tivolipark in Ljubljana, de hoofdstad van Slovenië. We liften mee met Dirk en Joske. Dat is wel zo handig en kostenbesparend. Om in Ljubljana te geraken moeten we immers zo'n 50km terugrijden -we waren er eergisteren al voorbij gereden- en dat zou ons toch opnieuw een 35€ tol + diesel kosten. Een aantal andere deelnemers had ook al opgemerkt dat een bus eigenlijk voor de mensen met een +3,5T motorhome goedkoper had geweest...
 Dank dus aan Dirk en Joske om ons feilloos in Ljubljana te brengen. De gids wacht ons op en het zal wel voor altijd een mysterie blijven of het Gaston was of de gids die op de verkeerde plaats stond te wachten.
Ljubljana blijkt , zoals de naam het in het Sloveens zegt, inderdaad een lieflijke hoofdstad, net zoals de rest van Slovenië ook bijzonder netjes en op mensenmaat. We lopen voorbij de drie brugjes (drie bruggen bouwen was gewoon goedkoper dan de bestaande verbreden), de dom, de eerste Mc Donalds die er in het toenmalige Joegoslavië was, het stadsplein, de Nationale bibliotheek, een brug waaraan verloofden slotjes hangen als uiting van hun niet te verbreken liefde....té veel om op te noemen. De gids is behoorlijk geïnspireerd, maar de hitte eist zijn tol bij de groep en voor sommigen waaronder wij is het na ruim 2 uur wel genoeg geweest.
We zoeken met Dirk en Joske een terrasje en ploffen ons neer. De vrij uitgebreide lunch smaakt andermaal heerlijk en kost ons amper 25€.
 We hebben nog de moed om de burcht te bezoeken, maar maken daarvoor wel gebruik van de lift. De lift is van recente datum, maar met de bouw van de burcht werd al in de 9de eeuw begonnen. Vanop de slottoren is er een prachtig uitzicht over Ljubljana, zo vertelt Ingrid mij in ieder geval. De hitte weegt loodzwaar en na een laatste terrasje brengt Dirk ons veilig terug 50km verderop naar de camping.
Daar is er nog meer en verder heisa rond de plaatsen, maar wij trekken er ons niks van aan in ons hoekje en gaan ons verfrissen in het zwembad.
Zondag 17 juli
Als eerste "activiteit" vandaag is de "verplaatsing naar Rovinj gepland. Daarvoor rijden we voorbij...jawel de grotten van Scocjansje waar we....eergisteren al op bezoek waren. De teller tikt... Een paar kilometer daarvandaan is er Lipica. Een onooglijk en slordig dorpje dat wel de oorspronkelijke thuishaven is van alle Lipizaner paarden. De stoeterij even verderop is nu uitgebouwd tot een luxueus resort, inclusief golfbaan, chique hotel, casino en nog veel meer.
 Wanneer we de lange oprijlaan volgen, zien we de witte paarden en een aantal zwarte veulens vrolijk galloperen in de weides. We worden onthaald door een manwijf dat het niet kan laten om te schimpen op mannen, hengsten en de mannelijke activiteiten van hengsten wanneer ze bij merries zijn. Ook het feit dat er meer hengstenveulens geboren zijn dit jaar dan merries, vervult haar duidelijk met afschuw. Ingrid vindt het wel grappig, maar ik ben al lang blij dat ze de uitleg bij de stallen en in het museum bondig houdt. Trop is teveel, of het Sloveense equivalent daarvan.
 Na een bezoek aan de stallen wonen we nog een oefensessie bij van de rijschool. De kunstige bewegingen van ruiter en paard zijn vergelijkbaar met deze van de Spaanse rijschool in Wenen, die we tijdens onze huwelijksreis 24 jaar geleden hebben bijgewoond.
Hoewel een ander groepslid iedereen had afgeraden om hier naartoe te gaan omdat hij het niks had gevonden, waren wij blij met deze culturele uitstap die ons terugbracht naar de roots van dit edele paardenras.
We hebben natuurlijk behoorlijk wat tijd verspeeld en het loopt al ruim tegen tweeën aan wanneer we de 165km naar Rovinj hebben afgehaspeld en aankomen op camping Amarind (***).
Op het eerste gezicht ziet alles er OK uit. We krijgen tot onze vreugde bij de receptie al een vast nummer. Dat is wel zo makkelijk en vermijdt discussies. Alleen : we vinden onze aangeduide plaats niet.
 De plaatsen zijn volledig hutje mutje ingedeeld en zonder veel logica genummerd. Onze schaduwrijke plaats blijkt, met goedvinden van Gaston, al ingenomen te zijn door een ander groepslid en dat onder het motto "wie het eerst komt..." Ik ben er niet echt gelukkig mee want Gaston geeft ons een plaats in de blakende zon. Hebben we ergens slechte punten verdiend ? Ik heb geen zin om veel heisa te maken, maar het wordt er niet makkelijker op wanneer VKT'er S. komt opduiken die op zoek gaat naar ZIJN nummer waar WIJ blijken op te staan, iets waarmee HIJ niet gelukkig is want op deze plaats zou hij eindelijk TV kunnen kijken... Ik probeer kalm te blijven en verwijs stoicijns naar de inmiddels spoorloos verdwenen Gaston.
Uiteindelijk komt S tot de vaststelling dat er niet alleen op onze plaats satellietontvangst is, en hij zet zich naast ons. Er komen nog een aantal "collega's" aan die op hun beurt, de wanhoop nabij, op zoek gaan naar hun plaatsje. Ondertussen weet ik de plaatsen ongeveer liggen en bij gebrek aan een andere speel ik dan maar begeleider.
Dat wordt uiteindelijk maar matig gewaardeerd want de goede positie van de TV-antenne blijkt voor de meesten belangrijker te zijn dan de logische plaatsing van de motorhome waartoe ik ze probeer te inspireren. En ondanks het feit dat de plaatsen behoorlijk ruim zijn weten wij ons op die manier heel snel ingesloten door twee andere groepsleden die dolgelukkig zijn dat ze TV zullen kunnen kijken maar wel vergeten dat ze letterlijk onder onze slaapplaats in de alkoof staan met heel hun hebben en houden.
We houden deze klucht voor bekeken en gaan afkoelen in de Adriatische zee. Het "strand" bestaat uit volledig verdroogd gras, bezaaid met sigarettenpeuken en andere viezigheid. Aan de rechterkant van de zeezone is de zee wild en de rotsen dik en puntig en er valt dus niet of nauwelijks heelhuids in de zee te geraken. Aan de rechterkant is er een afgebakende kniehoge zone, achter de dam. We ploeteren hier dan maar wat. Afkoelen doen we niet echt want het water is warm.
We vinden nog even de tijd om op zoek te gaan naar het duikcentrum op de camping naast de onze. Het duikcentrum ziet er leuk uit, het programma voor de volgende dagen (veel wrakken waaronder de Baron Gautsch) ook. We zijn welkom wanneer we willen, zo wordt ons verteld door eigenaar Suzy. Proefduik is helemaal niet nodig, we zijn voldoende gebrevetteerd.
We haasten ons terug naar de camper, want om 19u30 stipt worden de schaapjes op de kade verwacht voor een boottocht naar Rovinj, met aansluitend gegidst bezoek. Voor de douches blijkt het aanschuiven. Er zijn er dan ook hopeloos veel te weinig. Zo'n 4 (2 mannen en 2 vrouwelijke) per naar schatting 50 plaatsen (=1 douche per 50 man). Hoe deze camping aan zijn 3* komt is ons een raadsel.
Net op tijd komen we aan op de kade. Er was al enige paniek te bespeuren in Gastons ogen omdat er schaapjes ontbraken.
De taxiboot brengt ons in een kwartiertje naar het haventje van Rovinj. Daar wacht de gids ons op en wat volgt is een boeiende wandeling van een kleine twee uur bij valavond doorheen de stijle stijgende steegjes.
Onze gids is bijzonder geïnspireerd en komt zeer origineel uit de hoek.  Wanneer we aansluitend allemaal mogen neer-ploffen in de zetels van een terrasje aan de haven voor een ijscoupe naar keuze, is Rovinj even de mooiste en leukste plaats op de hele wereld. De show van de ijsventers zorgt voor de ludieke noot. Dit was een mooie afsluiter.
De taxiboot brengt ons terug naar de camping. Met enige moeite vindt iedereen zijn motorhome of caravan en dus is het tijd voor een welverdiende nachtrust.
Maandag 18 juli
Gisteren Rovinj, vandaag -na een voormiddag vrijstelling- geleid bezoek aan Porec, naar verluid een andere parel aan de Istrische kroon van badsteden.
We worden rond 08u30 gewekt met de herhalingen van het nieuws en de ronde van Frankrijk op het TV-toestel van de buur die zich onder onze alkoof installeerde.
Een eerste conflict is onvermijdelijk. Mijn ochtendhumeur laat geen ruimte voor vriendelijkheid of onduidelijkheid. Uit die TV of kruip in je motorhome ! Stress.
Omdat we om 13.00u naar Porec vertrekken -we mogen opnieuw meeliften met Dirk en Joske- hebben we eigenlijk volstrekt niets aan deze vrije voormiddag en we tellen dan maar doelloos af tot het vertrek.
 Hoewel Porec met 7000 inwoners een belangrijk stadje van Istrië is, heeft het absoluut niet evenveel karakter of charme als Rovinj. De gids is al evenmin even origineel als zijn collega. Hij "entertaint" ons bijna 3 uur lang met allerlei data en wetenswaardigheden over lokale figuren die reeds eeuwen dood zijn en over een aantal weinig imposante restanten uit de Romeinse tijd. Het bezoek kent zijn toppunt in de Eufrasiusbasiliek waar we kennis maken met de beschonken professor die ervoor zorgde dat onze gids ons kan bestoken met de historische gegevens over dit heiligdom.
Er valt weinig te vertellen over het bezoek aan een beknellend stadje op het heetste moment van de dag. Alleen dat dit moment niet echt een verstandige keuze is.
Na een verloren voormiddag lijkt dit dan ook op een verloren namiddag. En ook de avond dreigt verloren te gaan want we worden om 19u30 op appel verwacht voor de bespreking van de volgende dagen.
Dirk, Joske en wij hebben hoge nood aan een paar koele pinten. Deze smaken heerlijk en scherpen toch enigszins onze honger aan. We besluiten dan ook maar om ons zeer vroege diner (op het uur dat een goed katholiek vlaams huisgezin het avondeten verorbert) in Porec aan het haventje te nemen. Wat een typisch tourist trap restaurant lijkt valt uiteindelijk nog goed mee. We moeten ons haasten wanneer we nog enigszins op tijd willen zijn voor de vergadering. De GPS belooft ons om 19u32 ter plekke te brengen. We begaan echter een dwaasheid. Dirk zet immers een CD op van een life optreden van zijn muziekband. We komen -na de pinten en het diner- goed in de moed en zingen luidkeels de ene hit na de andere mee. Plots valt het me op dat de GPS nu zegt dat we pas om 19u48 op de vergadering zullen zijn, en even later zegt hij zelfs 19u50....en....rechtsomkeer maken....
We blijken zo'n 7km voorbij onze afslag gereden te zijn. De sfeer is echter opperbest en we bedenken allerlei verklaringen, de ene al puberaler dan de andere, die we seffens kunnen geven voor onze laattijdigheid. Tegen dat we op de camping aankomen proesten we het uit.
Het onthaal is ijzig. Plezier maken en te laat komen lijken wel doodzonde.
Tijdens de boeiende vergadering vernemen we dat het uur voor de boottocht van woensdag ons nog later zal meegedeeld worden en dat er kan gekozen worden voor een vis- of een vleesmenu. Per afroep van de nummers wordt genoteerd wie welke keuze maakt, een glas wijn wordt aangeboden en...that's it.
Ik houd het voor bekeken en verlaat de groep om nog wat te zwemmen in zee. Ik heb ook absoluut geen zin om naderhand terug te keren naar het vorderende bachanaal en probeer wat te lezen aan de camper. Dat lukt niet echt goed met het begeleidende geroezemoes.
Om middernacht en meer zwelt het gelal nog verder aan, ondanks een eerste vriendelijke interventie van Gaston. Omdat ik geen zin heb in een tweede incident op één dag, haal ik Gaston opnieuw uit zijn motorhome en verzoek hem dwingend om tussen te komen en orde en rust te herstellen. De brave man, ongetwijfeld bang voor klachten van de campingdirectie, doet wat gevraagd wordt, en wonder boven wonder heerst er rond 00u45 eindelijk stilte.
Dinsdag 19 juli
Er staat zowaar een volledig vrije dag op het programma ! De suggestie in het programmaboekje behelst een rondrit van 173km doorheen het binnenland van Istrië. Gezien de hitte bedanken we hiervoor. We slapen uit en begeven ons  dan naar het 40km verderop gelegen Pula, waar een immens amfitheater ons lokt. Immens is het, inderdaad. Maar niet te vergelijken met de "zusjes" in Rome of Arles waar we eerder al waren. Op de koop toe is er een filmfestival en treed Jack Johnson volgende week op, waardoor heel de binnenkant ingenomen is door een groot podium, een filmscherm en duizenden helblauwe stoeltjes.  Niet echt bevorderlijk voor de authenticiteit.
Pula stad zelf is druk, modern en karakterloos. Kan niet anders want de stad werd zwaar beschadigd tijdens de twee wereldoorlogen. Een paar restanten uit de Romeinse tijd, waaronder een triomfboog en een dubbele poort, staan tussen de reclames van Mc en andere do's. Waar we helaas pindakaas niet aan weerstaan. It tastes like shit but you can live on it (and get fat).
We haasten ons hier weg en rijden naar, volgens de Michelin gids, een pittoresk, Mediteraans aandoend havenstadje Fazana. Dat overvol blijkt te zijn en kreunt onder een gebrek aan parkeerplaats.
We rijden erdoor en gaan er vandoor...
 Naar Vodnjan, waar zich volgens onze gids in Porec de grootste verzameling religieuze relikwieën ter wereld bevindt. De campanile valt al van in de verte op. We vinden vrij makkelijk een parkeerplaatsje en kuieren naar de klokkentoren, die los staat van een enorme basiliek die door zijn grootte al evenzeer uit de toon valt in dit piepkleine stadje als de campanile van 60 meter hoog, de hoogste notabene van Istrië ! Overdreven contemplatie van god komt dus niet alleen op het Vlaamse platteland voor...
Voor de basiliek en de campanile ligt het piepkleine kerkpleintje, mét een supergezellig lokaal cafétje, annex bakkerij. Een koffie kost hier 5 kuna (0,7 €) en hij is verdorie lekker, maar zo lekker....manmanman... Dit is (pas) hét tweede vakantie-moment...
Na een babbeltje met andere Belgen die een bezoekje brachten aan de relikwieën en de mummies van 4 lokale geestelijken die het ver geschopt hadden in de kerkhiërarchie, besluiten we dit bezoek niet te gaan doen. Al was het maar uit sympathie met de Belgische dame die door de oppaster in de kerk haast geëxcommuniceerd werd omdat ze met ontblote schouders de basiliek was binnengegaan.
We keren terug naar de camping, gaan nog even in het water en gaan onze beurt afwachten om een vrije douche vast te krijgen.
Om 19u30 nemen we de boot naar Rovinj want we hebben een gezellige tête à tête gepland. Jammer genoeg hebben we ons daardoor weer boze blikken van de groep op onze hals gehaald, want net voor we op pad gingen naar de haven, vernamen we toevallig dat iemand die vroeger moet vertrekken een afscheidsdrink geeft. Helaas...
We spreken af dat Ingrid het restaurantje kiest. We kuieren eerst langs het jachthaventje en ontdekken een nieuwe kant van Rovinj. Vele terrasjes en restaurantjes blijken volgeboekt te zijn en de moed zinkt me al wat in de  schoenen. We keren terug naar een restaurant waar nog een paar tafeltjes met zicht op de straat vrij leken. Ik merk echter een bordje naar beneden, ook met vermelding "terrazza". We gaan het trapje af en vragen vriendelijk of er nog een tafeltje voor 2 is en....dat blijkt het geval ! Naast het water, mét zicht op zee en het haventje. Dit moet het meest idyllische plekje van Rovinj zijn. Vakantiemoment nummer 3 en andermaal heeft het met eten en drinken te maken !
Jammer genoeg begint na onze overheerlijke visschotel, de pannenkoekjes, de koffie en de calva stilletjes te regenen. Tegen dat we terug aan het haventje zijn regent het pijpenstelen.
En dat zal de hele nacht blijven duren.
Woensdag 20 juli
Het is 06.00u en een bijzonder hevig onweer breekt los. Het is 08u30 en het onweer blijft duren. Om 09u30 worden we op de kade verwacht voor een dagtocht met een boot, inclusief lunch, naar de Limfjord. Ingrid en ik maken ons andermaal weinig populair door te melden dat we het niet zien zitten om bij hevige onweders op zee te gaan. Ervaring weet je wel. Eigenlijk zijn we niet de enigen die geen zin hebben, maar misschien wel de enigen die openlijk durven twijfelen. Gaston telefoneert druk heen en weer. Hij meldt dat het vertrek is uitgesteld tot 10u30.
Om 10u30 komt de verlossende boodschap : de trip wordt definitief afgelast, althans voor vandaag. De weerberichten zijn echter formeel : het blijft de volgende dagen hevig regenen in Istrië. Op de koop toe werd aan Gaston gemeld dat de boot de volgende (laatste) dag niet vrij is...
Ondertussen vertrekt een zieke deelnemer naar huis en beslist een andere familie om nog een dag vroeger te vertrekken (remember de afscheidsdrink) en hen te begeleiden.
Twee dagen niks doen in de regen, met morgenavond een afscheidsdinertje als hoogtepunt. Dat zijn de vooruitzichten. Die wij niet zien zitten. Dirk kijkt voor ons snel even naar het weerbericht in Plitvice. Dat blijkt redelijk goed te zijn.
Omdat we toch eerder al beslist hadden dat we niet zouden gaan duiken (we hebben onze buik vol van klokvast ergens te moéten zijn), is ons besluit snel genomen : we gaan herinneringen ophalen aan onze reis van 10 jaar geleden.
Zo gezegd zo gedaan. We melden ons aan/af bij Gaston. Krijgen te horen dat het toch jammer is. Niet dat we weggaan, maar dat we nu het afscheidsdinertje zullen missen. Gaan van deur tot deur melden dat we (ook) vertrekken en weg zijn we. Voor een rit van 4uur en 250km, maar dat hebben we ervoor over. Tom X2 kiest naar het einde toe voor binnenwegeltjes. Deze vergen het uiterste van mijn stuurkunsten. Maar daardoor worden we toch nog voortdurend herinnerd aan de gruwel die hier amper 16 jaar geleden heeft plaatsgevonden. In vergelijking met 10 jaar geleden zijn een aantal huizen half heropgebouwd, maar de bordjes met "gevaar voor mijnen" en kapotgeschoten en niet heropgebouwde ruïnes (waarschijnlijk van uitgemoorde families), rouwkransen hier en daar langs de weg en kleine kerkhofjes en herinnerings-borden in the middle of nowhere zijn duidelijke getuigen.
 Als logies kiezen we voor autocamp Korana, op een zestal kilometer van de meren, en mét gratis bus morgenochtend. De camping valt mee. Ook hier eigenlijk te weinig en heel onpraktische douches, maar voor de rest is alles zeer netjes en vinden we een leuk plaatsje. De spinaziestoemp met lokale worstjes smaakt als kaviaar. We genieten van onze vrijheid en slapen als rozen.
Donderdag 21 juli.
Om 09.00u stipt vertrekken 3 bussen aan de informatiebalie van de camping. Na een kwartiertje rijden staan we voor ingang 1 van het nationale park van de Plitvice meren. De ingang ziet er nog net hetzelfde uit als tien jaar geleden en staat er ongetwijfeld al veel langer.
Ik geraak niet wijs uit de documentatie en het plannetje dat ik op de camping kreeg en het informatiebord aan de ingang creëren enkel nog grotere verwarring.
 We gaan op goed vallen uit op weg, en lopen tegen de richting van het water in. Meteen bij het binnenkomen van het park worden we al overdonderd door een panorama op de diepe kloof die het water in het landschap heeft geslagen. We lopen uren langs de meest idylische plekjes die een mens zich kan voorstellen. Het lijkt wel op Bounty eiland, ware het niet dat er enorm veel bezoekers zijn en het op sommige trajecten eigenlijk niet meer plezant wandelen is.
Rond 11.00u knort onze maag al en we houden halt in basiskamp 1 voor koffie en een sandwich. Ook hier is niets veranderd vergeleken met 10 jaar geleden. Dezelfde houten banken, dezelfde houten chalets, alleen de keuze aan eten en drinken is iets uitgebreider geworden. We betalen 15€ voor vier reuzesandwiches, een boule de berlin, twee flesjes cola en 2 koffies en wandelen verder langs prachtige watervallen en meren.
De houten vlonders brengen ons rond half twee bij basiskamp 2. We kunnen niet aan de verleiding weestaan en nemen ieder een half kipje. De hele kip klopt qua smaak met meters voorsprong elke Wemmelse braadkip die ooit op ons bord kwam. Twee halve kippen en 2 halve liters bier : 13€.
 Normaal loopt wandeling C hier verder, maar we vinden geen aanwijzingen. En dan wordt het heel verwarrend. we moeten naar SP2, halte 2 van het treintje. Er is echter geen aanwijzing te bespeuren naar SP2, wel naar 2. En dat lijkt de logische weg, want we moeten over 2 naar 3...
2 en 3 blijken echter natuurpaden die ons verder en verder weg brengen van de meren. Ondertussen tikt de tijd en we moeten om 17.00 terug aan de  ingang zijn voor onze bus. In the middle of nowhere staat een medewerker van het park om onze namen te registreren. Waarom is nogal onduidelijk, maar hij heeft opdracht om iedereen te registreren die op het natuurpad wandelt. Hij legt ons uit dat we dus helemaal niet op weg zijn naar SP2, de halte van het treintje en dat het nog wel een 9km wandelen is tot de ingang. Dat halen we niet.
De man heeft medelijden met ons en toont ons een kortere weg, dwars door piepkleine dorpjes. Ongeveer halfweg rijdt hij ons voorbij met zijn rangerwagen en...pikt ons op voor een lift. Zo zijn we toch vroeger dan verwacht terug bij de meren en bij de ingang. Waar de bus ons stipt op tijd oppikt.
Het was een hele wandeling, maar we zijn zeer blij dat we gekozen hebben voor de Plitvice meren en niet voor een hoogst onzekere boottocht naar de Limfjord.
En dat afscheidsdinertje ? Wel dat hebben we onder ons tweetjes gehad in het restaurant van de camping. Het eten was niet hoogstaand, maar correct. Wel behoorlijk duur voor deze regio, maar waar in België eet je nog voor 45€ (voor 2) een voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht, wijn, bier, koffie met een snelle, attente en beleefde service op een gezellig terras ?
Conclusies :
Het "laatste avondmaal" van daarstraks staat een beetje symbool voor deze reis.
We hebben niet overdreven veel betaald voor een begeleide reis. We hebben dan ook niet overdreven veel gekregen. Wat aan bezoeken werd georganiseerd was niet steeds het meest interessante of het meest logische, maar alles verliep wel op tijd en stond.
Maar wat heb je aan een bus en een goede gids, wanneer het bezochte vaak niet het meest interessante of meest logische is ?
En de planning was ook niet de meest logische of economische, maar dat is onvermijdelijk wanneer men meer rekening houdt met caravans dan met motorhomes, terwijl de realiteit anders is (9 motorhomes, 4 caravans). Het maakt wel dat de reiskosten voor de reizigers met een motorhome (de meerderheid dus) toch behoorlijk oplopen.
De groep was een staalkaart van vlaanderen, met niemand die echt moeilijk was. Blijvende vrienden of kameraden houden we er niet aan over, blijvende vijanden waarschijnlijk ook niet.
De camping in Bled was goed, de andere twee campings niet op het niveau dat werd verwacht. Maar waarschijnlijk wel correct qua verhouding prijs/kwaliteit.
De begeleiding was ongeïnspireerd en op sommige momenten ergerlijk onpersoonlijk (we zijn mensen, geen nummers !), de vergaderingen waren saai, vervelend en oninteressant, terwijl het zo makkelijk anders kan. Maar altijd was de bedoeling goed en altijd was de begeleider vriendelijk en op een moment dat het vijf voor twaalf was, was de harde hand er eventjes wel, maar dan eerder uit angst voor het eigen hachje.
Zijn schoolse, afstandelijke en ongeïnspireerde manier van begeleiden is echter eerlijk gezegd niet meer van deze tijd en mijns insziens enkel nog geschikt voor groepen met ouderen van dagen.
Ik weet het : deze mensen krijgen enkel hun gratis "vakantie" en wat drankgeld als vergoeding, en zijn dus eigenlijk zo goed als vrijwilligers.
Maar precies van iemand die dit vrijwillig doet verwacht je toch in de eerste plaats interesse in mensen en betrokkenheid bij het gebeuren. Als je het niet voor het geld doet, doe je het toch daarvoor ?
Precies daarom hadden we geen afwezige, afstandelijke, ongeïnspireerde en kleuterachtige aanpak verwacht. De "professionele" vergetelheden en vergissingen, de hilarische vertalingen en de gebrekkige kennis van de streek en routes zouden we anders graag met de mantel der liefde bedekt hebben. Nu kwamen die er enkel nog bovenop.
De groepsdruk. Ik wist op voorhand dat ik het er niet makkelijk mee zou hebben en heb mijn uiterste best gedaan om een sociaal beertje te zijn. Dat is grotendeels denk ik ook gelukt. Een beer moet echter af en toe wanneer het moment daar in alle rust kunnen schuilen in zijn hol. En het is jammer dat dat beetje privacy af en toe niet door iedereen begrepen of gerespecteerd wordt. En dat niet iedereen begrijp dat je op zo'n moment beter de privacy van de beer niet kan schenden, tenzij op risico van eigen lijf en leden. If you get hurt, please don't blame the bear, blame your own ignorance.
De landen tenslotte.
Slovenië was voor ons een grote onbekende. Het blijkt een land op mensenmaat. Met een eigen identiteit, een terechte fierheid zonder dat het hooghartig wordt, een ekonomisch plan, vriendelijkheid, goede wil, een prachtige natuur maar weinig interessant cultureel erfgoed. Een ongelooflijk proper land ook, waar men goed eet en drinkt voor weinig geld en waar je je welkom voelt en welkom geheten wordt.
Daarom heb ik het land in mijn hart gesloten. Precies door die eenvoud en kleinschaligheid. Het is, ondanks de euro, ook nog een zeer betaalbaar land. We komen wat mij betreft nog terug. Om te wandelen en te genieten van de natuur, om ons ergens welkom te voelen en niet op een euro te moeten zien bij het verteren. Maar dus niet om de cultuur met grote C.
Kroatië, tien jaar later. Istrië, door het verleden al zeer Italiaans getind en met de euro die er binnen 2 jaar aankomt, is goed op weg om poen te pakken en mondain te worden. Nu al vaak hooghartig, niet geïnteresseerd en niet overal op kwaliteit gericht. Liever hip dan authentiek, op vele plaatsen liever Italiaans dan Kroatisch als voertaal gebruikend.
De andere kant van Kroatië dan, de streek rond Plitvice. Arm, eenvoudig, nog steeds zwaar gekwetst door een oorlog van 16 jaar geleden. Mensen die in hutten wonen en twee maanden op een jaar werk hebben. Het contrast met de lonen en huisprijzen in, zeg maar Rovinj en Pula, kan niet groter zijn. Ik durf er niet aan denken wat de euro hier straks gaat aanrichten. Wat is er trouwens gebeurd met de tientallen miljoenen euro voor de wederopbouw ? Veel is daarvan duidelijk niet bij de inwoners geraakt...
Ondertussen is het donderdagavond en we ondergaan een nieuw zwaar onweer. Ook Plitvice wordt dus niet door het natuurgeweld gespaard. Dus gaan we ook hier morgen "lopen".
De terugreis vangt aan. We zien nog wel of we de 1450km in 2 of 3 dagen afhaspelen. Dat is namelijk het voordeel van op jezelf onderweg te zijn met een motorhome : je beslist zelf waar je gaat en staat en wanneer. En ik denk niet dat ik die vrijheid ooit nog inruil voor een groepsgebeuren. Daarvoor biedt een begeleide groepsreis op alle andere vlakken te weinig toegevoegde waarde.
Terugrit (3 dagen) :
camperplaats Taufkirchen : 12€
camperplaats Köln : 8€
Alle coördinaten en gegevens van de camperplaatsen zijn o.a. te vinden op http://www.campercontact.nl/
klik HIER voor het eerste deel van de fotoreportage
klik HIER voor het tweede deel van de fotoreportage | 
Op het einde van onze Grandtour Ierland, vorig jaar, werden twee dingen beslist. Eén : onze jongens gingen niet meer mee tijdens de grote vakantie en twee : ik had geen zin om de voorbereiding van onze volgende reis te doen.
